Wzięłam kredyt na remont łazienki u córki, bo mówiła, że nie ma zdolności kredytowej. Spłacam od dwóch lat. 

W zeszłym miesiącu zrezygnowałam z nowej pary butów zimowych, bo rata kredytu zjadła mi pół wypłaty. W sobotę moja córka przyjechała do mnie prosto z lotniska, opalona jak z reklamy, i powiedziała: "Mamo, musisz zobaczyć te zdjęcia, Turcja była absolutnie cudowna."

Dwa tygodnie. All inclusive. Pięciogwiazdkowy hotel. A ja od dwóch lat spłacam kredyt, który wzięłam, żeby ona mogła wyremontować łazienkę.

Mam na imię Barbara, niedługo skończę pięćdziesiąt osiem lat. Pracuję w wydziale komunikacji urzędu miasta w Krakowie - od dwudziestu trzech lat wydaję ludziom prawa jazdy, rejestruję samochody, tłumaczę przepisy.

Mąż Stanisław przeszedł na emeryturę trzy lata temu, po trzydziestu latach na kolei. Żyjemy skromnie, ale jakoś się kręcimy. A raczej - kręciliśmy się, zanim wzięłam ten nieszczęsny kredyt.

Sylwia, nasza jedyna córka, wyszła za Damiana sześć lat temu. Mieszkają na Ruczaju, w bloku z lat dziewięćdziesiątych. Mieszkanie po jego rodzicach - ciasne, ale własne. Damian pracuje w magazynie dużej sieci, Sylwia w biurze nieruchomości.

Kiedy dwa lata temu zadzwoniła do mnie z płaczem, że łazienka się dosłownie sypie - pęknięte kafle, zardzewiała wanna, grzyb na suficie - uwierzyłam od razu. Byłam u nich, widziałam te pleśnie na fugach. To nie były wymysły.

- Mamo, ja bym wzięła kredyt, ale mam umowę-zlecenie i bank mnie odrzuca - powiedziała. - Damian ma jakieś stare zadłużenie na karcie, więc go też nie przepuszczą. Potrzebuję trzydzieści pięć tysięcy. Będę ci oddawać co miesiąc.

Stanisław był przeciwny. Pamiętam, jak stał w kuchni, oparty o blat, i mówił cicho, żebym się nie wygłupiała. Że to ich problem, że są dorośli. Ale ja patrzyłam na tę łazienkę i widziałam swoją córkę - małą Sylwię, która bała się pająków i prosiła, żebym sprawdziła, czy w wannie nic nie siedzi. Nie umiałam jej odmówić wtedy. Nie umiałam i teraz.

Wzięłam kredyt na pięć lat. Rata - ponad osiemset złotych miesięcznie. Z mojej pensji. Stanisław nie odezwał się do mnie przez tydzień, kiedy podpisałam umowę. Potem powiedział tylko: "Twoja decyzja, twoje pieniądze."

Przez pierwsze pół roku Sylwia przelewała mi po pięćset złotych. Nie całą ratę, ale przynajmniej coś. Potem zaczęło się robić rzadziej - raz na dwa miesiące, potem raz na kwartał. Od ośmiu miesięcy nie dostałam ani złotówki.

Kiedy pytałam, słyszałam: "Mamo, teraz jest ciężko, następny miesiąc na pewno." Przestałam pytać, bo każda taka rozmowa kończyła się awanturą albo ciszą - a cisza z własnym dzieckiem boli bardziej niż kłótnia.

Zaczęłam oszczędzać na wszystkim. Herbatę kupuję najtańszą, na promocji. Przestałam chodzić do fryzjera - Stanisław śmieje się, że zaczynam wyglądać jak hipiska. Zrezygnowałam z sanatorium, na które czekałam dwa lata w kolejce. Na cmentarz na Wszystkich Świętych pojechaliśmy autobusem zamiast taksówką, bo Stanisław sprzedał samochód, żeby załatać dziurę w naszym budżecie po tym, jak pralka się zepsuła.

A potem była ta sobota.

Sylwia wpadła koło południa. Pachniała perfumami, których nie znałam - pewnie kupionymi na lotnisku. Miała nowe sandały, nową torebkę. Usiadła przy kuchennym stole, na którym leżały moje rachunki za prąd i gaz, i otworzyła telefon.

- Patrz, mamo, jaki basen. A tu restauracja - co wieczór inna. A tu plaża, piasek jak mąka. I wycieczka do Pamukkale, to takie białe tarasy, niesamowite.

Przesuwała zdjęcia palcem. Ona i Damian przy barze z koktajlami. Ona w białej sukience na tarasie z widokiem na morze. Damian na leżaku z książką. Hotelowy pokój z balkonem większym niż nasza sypialnia.

Patrzyłam na te zdjęcia i czułam, jak coś we mnie pęka. Nie nagle, nie z hukiem - powoli, jak pęknięcie na starej ścianie, które rozchodzi się milimetr po milimetrze.

- Ile to kosztowało? - zapytałam. Głos mi nie drżał. Byłam zaskoczona własnym spokojem.

Sylwia machnęła ręką.

- A, Damian znalazł jakąś super ofertę last minute. Naprawdę tanio wyszło.

- Ile?

Milczała chwilę, potem wzruszyła ramionami.

- Nie wiem dokładnie, Damian się tym zajmował. Mamo, czemu pytasz takim tonem?

Takim tonem. Jakbym nie miała prawa pytać. Jakbym była sąsiadką, a nie osobą, która od dwóch lat spłaca jej kredyt.

- Sylwia - powiedziałam i położyłam dłonie na stole, na tych rachunkach, które ledwo opłacam. - Ja od ośmiu miesięcy nie dostałam od ciebie ani złotówki na ten kredyt. Zrezygnowałam z sanatorium. Nie kupiłam sobie butów na zimę. Tata sprzedał samochód. A ty jedziesz na dwa tygodnie do Turcji, all inclusive?

Twarz jej się zmieniła. Nie na zawstydzoną - na urażoną.

- Mamo, to był prezent od Damiana na rocznicę. Co ja miałam powiedzieć, "nie, bo mama ma kredyt"? To nasze małżeństwo, nasze sprawy.

- A kredyt to moje sprawy? - Stanisław wszedł do kuchni. Nie wiedziałam, że słuchał. Stał w drzwiach, w tej swojej wytartej koszulce polo, i patrzył na Sylwię tak, jak nigdy wcześniej - bez ciepła.

- Tato, ty nie rozumiesz…

- Rozumiem - powiedział. - Rozumiem, że twoja matka od dwóch lat nie śpi po nocach, bo liczy, czy starczy na ratę i na jedzenie. A ty nie śpisz, bo masz jet lag z Turcji.

Sylwia wstała. Widziałam, że ma łzy w oczach, ale nie wiedziałam, czy to łzy wstydu, czy złości. Zabrała telefon ze stołu.

- Wiedziałam, że tak będzie. Że nie można się z wami niczym podzielić, bo zaraz jest wyrzut.

- To nie jest wyrzut - powiedziałam. - To jest pytanie. Skąd na Turcję, skoro nie ma na ratę?

Nie odpowiedziała. Wyszła, trzaskając drzwiami. Przez okno widziałam, jak siada do samochodu - nowego, srebrnego SUV-a, którego wcześniej nie zauważyłam na parkingu.

Stanisław usiadł naprzeciwko mnie. Nalał herbaty z termosu - tej najtańszej, na promocji. Piliśmy w ciszy.

- Nie żałuj, że jej powiedziałaś - odezwał się wreszcie.

Ale ja nie o to żałowałam. Żałowałam, że przez dwa lata milczałam. Że za każdym razem, gdy Sylwia nie przesłała pieniędzy, tłumaczyłam ją przed sobą. Że to trudny miesiąc. Że pewnie nie może. Że jest młoda i ma swoje problemy. Budowałam jej wymówki jak mur - cegła po cegle - bo prawda była taka, że bałam się tego, co zobaczyłam dzisiaj: że moje dziecko po prostu uznało, iż mama da radę.

Bo mama zawsze daje radę. Prawda?

Wieczorem przeliczyłam. Do końca kredytu zostało dwanaście rat. Mogę to udźwignąć. Mogłam zawsze. Tylko nie wiem, czy powinnam.

Na lodówce wisi zdjęcie Sylwii z komunii - biała sukienka, wianek, uśmiech na całą twarz. Patrzyłam na nie, myjąc kubki po herbacie. Ta mała dziewczynka na zdjęciu nie wiedziała jeszcze, że pewnego dnia poprosi mamę o coś, czego mama nie powinna była dawać. Ale mama dała. Bo tak robią mamy.

A przynajmniej - tak robiłam ja. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];