Mąż umarł w październiku. W grudniu przyszło wezwanie z przychodni weterynaryjnej w Lublinie - że kot nie zgłosił się na szczepienie. Nie mieliśmy kota. Pojechałam pod ten adres. Drzwi otworzyła kobieta w jego swetrze
- Mama, to pewnie pomyłka - powiedział Bartek, kiedy pokazałam mu kopertę. - Wyrzuć to.
Ale ja znałam ten adres. Ulica Piłsudskiego w Lublinie. Andrzej jeździł tam co kilka tygodni, bo miał klienta - hurtownię materiałów budowlanych. Trzydzieści lat w handlu, ciągle w trasie, ja dawno przestałam pytać o szczegóły. Każdy wyjazd wyglądał tak samo - walizka przy drzwiach, buziaczek w policzek, wrócę w czwartek.
A teraz siedziałam w kuchni z kopertą od weterynarza i czytałam po raz trzeci: "Przypominamy o zaległym szczepieniu kota o imieniu Figaro, zarejestrowanego na Andrzeja Modzelewskiego." Nasz adres w Częstochowie, zapisany starannym pismem recepcjonistki. Numer telefonu Andrzeja.
Bartek miał rację, powinnam to wyrzucić. Andrzej nie żył od dwóch miesięcy, a ja od dwóch miesięcy próbowałam się z tym ułożyć. Wstawałam rano, otwierałam aptekę, wydawałam leki, zamykałam aptekę, wracałam do pustego mieszkania. Każdy dzień miał swój porządek i ten porządek mnie trzymał. Koperta od weterynarza w niego nie pasowała.
Pojechałam trzy dni później. Nie powiedziałam Bartkowi, nie powiedziałam siostrze. Wsiadłam w pociąg o szóstej rano, z kopertą w torebce, jak dowód rzeczowy.
Lublin powitał mnie grudniowym deszczem. Ulicę Piłsudskiego znalazłam szybko - blok z lat dziewięćdziesiątych, jaśniejszy niż się spodziewałam. Klatka schodowa pachniała środkiem do mycia podłóg. Drugie piętro, drzwi po lewej. Zadzwoniłam.
Otworzyła kobieta, jakieś trzydzieści pięć lat, może mniej. Ciemne włosy ściągnięte w kucyk, zmęczona twarz bez makijażu. I ten sweter - granatowy, z łatą na łokciu, który sama cerował mu dwa lata temu. Rozpoznałabym go z zamkniętymi oczami.
- Dzień dobry - powiedziałam. - Nazywam się Ewa Modzelewska.
Zobaczyłam, jak bieleje. Nie kolor skóry, coś głębszego - jakby ktoś zgasił w niej światło.
- Proszę wejść - szepnęła.
Mieszkanie było małe. Kanapę zajmował rudy kocur, który nawet nie podniósł głowy. Figaro, pomyślałam. Na ścianie wisiały dwa zdjęcia w ramkach - na jednym kobieta jako kilkuletnia dziewczynka, na drugim Andrzej. Młody, może dwudziestoletni, uśmiechnięty w sposób, którego nigdy u niego nie widziałam. Beztroski.
- Jestem Natalia - powiedziała. Stała przy oknie, jakby szukała drogi ucieczki. - Andrzej... on był moim ojcem.
Cisza, która nastąpiła, miała ciężar fizyczny. Opadła na pokój jak mokry ręcznik.
- Przepraszam - dodała szybko. - Wiem, że pani nie wiedziała. Wiem, że to jest...
- Proszę usiąść - powiedziałam, bo sama musiałam usiąść.
Natalia opowiadała, a ja słuchałam jak przez ścianę. Że jej matka i Andrzej byli razem jeszcze w liceum, w Lublinie, zanim on wyjechał do Częstochowy. Że matka zaszła w ciążę, a on się przestraszył. Że przez dwadzieścia kilka lat nie miała z nim kontaktu, aż sama go odnalazła. Że pierwszą kawę wypili w tej kuchni jedenaście lat temu i że oboje płakali.
- Przyjeżdżał co trzy, cztery tygodnie - mówiła. - Zostawał na kilka godzin. Rozmawialiśmy albo szliśmy na spacer. Czasem przywoził rzeczy dla Figara. Lubił tego kota bardziej niż czegokolwiek.
Jedenaście lat. Mój mąż miał córkę przez jedenaście lat i ja o tym nie wiedziałam.
- Dlaczego mi nie powiedział? - zapytałam.
Natalia podniosła na mnie oczy i zobaczyłam w nich coś, czego się nie spodziewałam. Nie złość, nie wyrzuty. Smutek tak głęboki, że aż spokojny.
- Bał się - powiedziała. - Powtarzał, że powie, że znajdzie odpowiedni moment. Ale nie znalazł. Za każdym razem mówił, że następnym razem. A potem zachorował i wtedy już w ogóle... mówił, że nie chce, żeby pani pomyślała, że wyznaje z powodu choroby.
Patrzyłam na Figara, który wreszcie podniósł łeb i mrużył na mnie oczy. Rudy, tłusty, leniwy - kot, który nie miał pojęcia, że właśnie rozwala mi obraz trzydziestu lat małżeństwa.
Mogłam wstać i wyjść. Mogłam powiedzieć, że to nie moja sprawa, że Andrzej ją skrzywdził, że mnie skrzywdził, że wszyscy tu jesteśmy poszkodowani i nie ma sensu tego ciągnąć. Ale zostałam. Może dlatego, że Natalia miała jego oczy. Może dlatego, że sweter na niej wyglądał tak, jakby go nosiła od tygodni, dniami i nocami, jak ktoś, kto nie ma innego sposobu na żałobę.
- Bartek wie? - zapytała cicho.
Pokręciłam głową.
- Bartek to mój syn - wyjaśniłam, jakby to nie było oczywiste. A potem uderzyło mnie to zdanie. Mój syn. Jej brat.
Wracałam pociągiem o dwudziestej trzeciej. Za oknem ciemność, mokre szyby, odbicie mojej twarzy w brudnym szkle. W torebce miałam kopertę od weterynarza i kartkę z numerem telefonu Natalii. Nie prosiłam o nią - sama mi dała, kiedy wychodziłam.
- Gdyby pani kiedyś chciała - powiedziała. I nie dokończyła.
Andrzej umarł w październiku. Pochowałam go jako dobrego męża, który za dużo pracował i za mało mówił. Kochałam go - na swój sposób, po trzydziestu latach, w tym kształcie, jaki przyjęła miłość zmęczona codziennością. Nie wiem, czy ta miłość teraz wygląda inaczej. Wiem, że jest cięższa.
Bartkowi jeszcze nie powiedziałam. Nie wiem jak. Nie wiem, czy powinnam. Nie wiem, czy Natalia czeka na telefon, czy się boi, że zadzwonię, czy jedno i drugie naraz.
Wiem tylko, że na komodzie w Lublinie stoi zdjęcie mojego męża z twarzą, jakiej nigdy nie znałam. I że gdzieś w małym mieszkaniu rudy kot czeka na człowieka, który już nie przyjdzie. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];