Nie podniosłam głosu. Nie krzyczałam. Po prostu podeszłam do szafki, wyjęłam klucze z ich szuflady i położyłam na stole. Spojrzeli na mnie z niedowierzaniem, jakby nie rozumieli, co właśnie się dzieje.
"Macie godzinę. Potem dzwonię na policję" - powiedziałam spokojnie. Zamilkli. Spakowali się w ciszy, choć ich milczenie krzyczało głośniej niż wszystkie wcześniejsze kłótnie.
Kiedy drzwi się za nimi zamknęły, poczułam ulgę. Pomyślałam: wreszcie koniec. Koniec z trzaskaniem drzwiami, z pretensjami o wszystko - od rachunków po to, jaką herbatę piję. Koniec z wiecznym napięciem, z uczuciem, że we własnym domu jestem gościem. Usiadłam w kuchni, zrobiłam sobie herbatę i pierwszy raz od miesięcy usłyszałam ciszę. Ale nie trwało to długo.
Bo już następnego dnia rano ktoś zadzwonił do drzwi. A to, co usłyszałam po otwarciu, sprawiło, że serce zamarło mi w piersi.
W progu stał policjant.
"Zgłoszono, że przetrzymuje pani rzeczy osobiste dorosłych dzieci wbrew ich woli" - powiedział chłodno, pokazując odznakę. W pierwszej chwili myślałam, że to jakiś żart. Ale na klatce, za jego plecami, dostrzegłam moją synową z telefonem przy uchu i triumfem w oczach. Stała bokiem, ale widziałam jej uśmiech.
Przez kilka minut próbowałam wytłumaczyć, że to moje mieszkanie, że to ja ich przyjęłam, a nie odwrotnie. Że przez ostatnie dwa lata płaciłam za nich czynsz, rachunki, jedzenie, nawet pieluchy dla ich dziecka. Że obiecywali, że to tylko "na chwilę", "na czas remontu", "dopóki nie stanieją kredyty". Że ich obecność niszczyła mój spokój i zdrowie psychiczne. Ale policjant nie był od tego, by mnie zrozumieć. Spisał dane, uprzedził o możliwości dalszego postępowania i odszedł.
Zamknęłam drzwi i osunęłam się na podłogę.
Nie wiedziałam, co dalej. Przecież chciałam tylko odzyskać swoje życie. Swoją przestrzeń. Święty spokój. Czy to naprawdę tak wiele? Czy każda matka musi do końca życia znosić brak szacunku tylko dlatego, że urodziła i wychowała dziecko?
Kilka dni później dostałam list polecony - oficjalne wezwanie do sądu. Syn i synowa twierdzili, że to ich "miejsce zamieszkania", że dokonałam nielegalnej eksmisji, że pozbawiłam ich dachu nad głową z dnia na dzień. Żądali odszkodowania i… kluczy.
Wtedy pękłam. Poczułam się zdradzona jak nigdy dotąd. Mój własny syn, dla którego rezygnowałam z pracy, jeździłam na wywiadówki, zarywałam noce, kiedy chorował. Mój syn, który na moje 60. urodziny dał mi tylko jedno zdanie: "Mamo, nie rób scen, przecież masz gdzie mieszkać". Teraz ten sam człowiek pozywał mnie do sądu, jakbym była jego wrogiem.
Nie miałam wyboru - wzięłam adwokata. Na pierwszej rozprawie próbowałam patrzeć mu w oczy, ale on odwracał wzrok. Jego żona trzymała go za rękę i cały czas szeptała coś do ucha. Kiedy sędzia zapytał, czy chcą mediacji, odpowiedziała: "Nie. Chcemy sprawiedliwości".
Sprawa ciągnęła się miesiącami. Prawnicy, dokumenty, zeznania świadków. Musiałam udowodnić, że to ja utrzymywałam dom, że nie mieli umowy najmu, że nie płacili ani złotówki. Wszystko to kosztowało mnie nerwy, pieniądze i zdrowie. W międzyczasie sąsiedzi przestali się odzywać - niektórzy wierzyli, że wyrzuciłam "młodych z dzieckiem na bruk".
A jednak wygrałam.
Sąd uznał, że miałam prawo zakończyć "gościnę", że dorosłe dzieci nie mogą okupować majątku rodzica wbrew jego woli. Ale nikt nie powiedział mi, że po tej wygranej zostaje pustka. Że syn zerwie kontakt. Że nie zobaczę wnuka na święta. Że telefon milczy.
Czasem nachodzi mnie zwątpienie. Czy warto było? Może powinnam była zacisnąć zęby? Przemilczeć, przetrwać?
Ale potem budzę się rano i nikt nie wchodzi do mojej kuchni z pretensją, że mleko jest sojowe, a nie krowie. Piję herbatę, jaką chcę. Oglądam programy, które lubię. Nikt nie mówi mi, że "czas już zejść dzieciom z drogi".
Odzyskałam swoje życie. Choć zapłaciłam za nie najwyższą cenę: samotnością.
I chyba właśnie to najbardziej boli - że w tym wszystkim nie chodziło o pieniądze. Chodziło o szacunek, którego nigdy się nie doprosiłam. Nawet od własnego dziecka. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];