Na chrzest wnuka robiłam na drutach kocyk z wyhaftowanym imieniem - Antoś - przez sześć tygodni, wieczorami. W listopadzie wnuczka sąsiadki pokazała mi go na Vinted: "kocyk handmade, stan idealny, imię można spruć", 45 złotych. Kupiłam. Nadawczynią była synowa.

Paczkomat pod naszym blokiem na Widzewie pisnął i otworzył skrytkę, a ja stałam przed nim w listopadowej mżawce i przez dobrą chwilę nie umiałam podnieść ręki.

- Pani Halino, niech pani bierze, bo się zamknie - ponagliła Julka, wnuczka pani Zosi z parteru. Trzymała nade mną parasol i telefon z kodem.

Wzięłam. Szara foliówka, lekka, miękka. Rozdarłam ją od razu, na chodniku, bo do domu bym jej nie doniosła. I zanim cokolwiek zobaczyłam, poczułam zapach. Merynos i lawendowy płyn do płukania z małej drogerii przy Piłsudskiego, którego w całej rodzinie używam tylko ja.

Kremowy. Warkocz przez środek, ząbkowany brzeg. A w rogu, błękitną nicią, łańcuszkiem, który prułam trzy razy, bo "o" wychodziło mi krzywe: Antoś.

Obróciłam foliówkę. Na etykiecie drukowanymi literami: nadawca Katarzyna Pawlak. Moje nazwisko. Nazwisko mojego syna.

- To pani... rodzina? - spytała cicho Julka.

- Synowa.

Sama się zdziwiłam, jak spokojnie to zabrzmiało.

Wiedziałam przecież od czwartku. Julka zapukała wtedy do mnie z telefonem w ręce i miną, jakby stłukła mi kryształowy wazon.

- Pani Halino, czy to nie jest ten pani kocyk? Ten z ławki?

Bo wiosną cały blok widział, jak rośnie. W kwietniu, jak tylko zrobiło się ciepło, siadałam z drutami na ławce pod bzem, a sąsiadki przystawały i liczyły ze mną rzędy. Wieczorami robiłam dalej w domu, po "Teleexpressie", przy lampie, aż mi palce drętwiały. Trzydzieści lat byłam szefową zmiany w dziewiarni, ale maszyna to maszyna. Ręcznie to co innego. Sama włóczka kosztowała mnie sto sześćdziesiąt złotych, bo dla wnuka nie kupuje się akrylu.

A na ekranie: "kocyk handmade, stan idealny, imię można spruć". Czterdzieści pięć złotych.

Przez dwa dni wmawiałam sobie, że to pomyłka. Że jakaś inna babcia w Łodzi wyszyła łańcuszkiem Antosia na kremowym merynosie. W sobotę rano poprosiłam Julkę, żeby kupiła. Do Kasi nie zadzwoniłam. Bałam się, że jak zadzwonię, ogłoszenie po prostu zniknie, a razem z nim kocyk - i nigdy się nie dowiem, gdzie trafił.

Wieczorem rozłożyłam go na stole w kuchni i siedziałam nad nim do północy. Nie płakałam. Liczyłam. Ile razy w ciągu tych pięciu miesięcy byłam u nich na obiedzie. Ile razy pytałam o kocyk. Ile razy Kasia odpowiadała, że Antoś pod nim śpi.

W niedzielę i tak byłam zaproszona. Grzesiek dzwonił w środę: "Mamo, Kasia robi rosół, przyjedź". Spakowałam kocyk do płóciennej torby i pojechałam tramwajem na Retkinię.

Antoś raczkował po dywanie w samym bawełnianym body. Ma już osiem miesięcy, łapie się kanapy i próbuje wstawać. Kasia stała przy kuchence, Grzesiek siedział z pilotem. Kiedy brałam małego na ręce, zauważyłam, że w zgięciach łokci ma coś białego, rozsmarowanego grubo jak masło. Pomyślałam - krem jakiś. I nie zapytałam.

Po rosole, przy herbacie, wyjęłam kocyk z torby i położyłam na stole obok cukiernicy.

Nikt nic nie powiedział. Kasia odstawiła szklankę tak ostrożnie, jakby była z bibułki. Grzesiek patrzył na kocyk, potem na żonę, potem znowu na kocyk.

- Mamo, skąd ty to...

- Z paczkomatu - powiedziałam. - Czterdzieści pięć złotych plus wysyłka. Nadawczyni: Katarzyna Pawlak.

- Kaśka. - Grzesiek odłożył pilota. - Sprzedałaś? Przecież miał leżeć w szafie.

Więc on wiedział, że leży w szafie. Tylko tego, że już nie leży, nie wiedział.

Kasia zrobiła się czerwona aż po uszy. Patrzyła w obrus.

- Antoś ma atopowe zapalenie skóry - powiedziała w końcu. - Od lipca. Drapał się do krwi, nie spał. Lekarka kazała wyrzucić wszystko, co wełniane. Wszystko, co może gryźć. Widziała pani jego łokcie?

Widziałam. Godzinę temu.

- Grzesiek miał pani powiedzieć.

- Ty też mogłaś - mruknął Grzesiek.

- Ja? - Kasia zaśmiała się krótko, bez cienia wesołości. - Mama przy każdej wizycie pyta, czy Antoś śpi pod kocykiem. Przy każdej. A ja mówię, że tak. Od lipca kłamię co tydzień, pani Halino. Co tydzień.

Chciałam zaprotestować, ale słowa utknęły mi w gardle. Bo pytałam. "A kocyk? Używacie?" Tym samym tonem, jakim moja teściowa pytała mnie przez lata o szydełkowe serwetki, które co niedziela musiały leżeć na meblościance, bo inaczej było "a, widzę, że się nie podobają". Nienawidziłam tych serwetek. I nigdy jej tego nie powiedziałam.

- Leżał w szafie - ciągnęła Kasia, coraz ciszej - i za każdym razem, jak ją otwierałam, było mi głupio. Wyrzucić nie umiałam. Pomyślałam, że jak trafi do jakiegoś dziecka, to przynajmniej ktoś się nim ucieszy. Dałam tanio, żeby szybko zniknął. Żebym już nie musiała o nim myśleć.

- A imię? - spytałam. - "Można spruć"?

Zakryła twarz dłońmi.

- Nie wiedziałam, co napisać.

Wtedy dopiero spojrzałam na jej ręce. Czerwone, popękane na kostkach, z plastrem na kciuku. Ręce kogoś, kto od lipca pierze wszystko po dwa razy w specjalnym proszku, prasuje bawełnę, smaruje dziecko w nocy, kiedy płacze i się drapie.

Ja siedziałam nad tym kocykiem sześć tygodni, wieczorami, przy telewizorze. Ona od pięciu miesięcy siedziała nocami nad swędzącym dzieckiem. I bała się powiedzieć mi o tym, bo ja liczyłam swoje wieczory.

Antoś zaczął marudzić na dywanie. Kasia zerwała się do niego odruchowo, jakby czekała na pretekst, żeby nie siedzieć przy tym stole.

- Oddam pani te pieniądze - powiedziała przez ramię.

- Nie trzeba. Kupiłam uczciwie.

Złożyłam kocyk i schowałam z powrotem do torby. Grzesiek odprowadził mnie na przystanek. Przez całą drogę milczał, a przy tramwaju powiedział tylko: "Przepraszam, mamo. To ja powinienem był". Kiwnęłam głową. Miał rację, ale nie tylko on.

We wtorek zadzwoniłam do Kasi. Pierwszy raz od lat zadzwoniłam do niej, a nie do syna.

- Co lekarka pozwala? - spytałam bez wstępów.

Cisza w słuchawce. Długa.

- Bawełna - odezwała się wreszcie. - Bez barwników najlepiej. Ale pani nie musi...

- Wiem, że nie muszę.

W sobotę pojechałyśmy razem do sklepu z włóczką przy Piotrkowskiej. Kasia długo macała motki, przykładała do policzka, sprawdzała na wewnętrznej stronie nadgarstka. Wybrała ecru, prawie takie samo jak tamten kremowy. Przy kasie zawahała się i powiedziała, nie patrząc na mnie:

- A pokaże mi pani, jak się robi ten warkocz? Chciałabym chociaż kawałek sama.

Pokazałam. Robi krzywo, gubi oczka, przeklina pod nosem, kiedy Antoś śpi. Ale robi. Ja zrobię resztę.

Już nie pytam, czy czegoś używają. Jak będą chcieli, to powiedzą. Tego się właśnie uczę, w wieku sześćdziesięciu trzech lat.

Kremowy kocyk leży u mnie na wersalce. Imienia nie sprułam. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];