Na Dzień Matki brat wrzucił na Facebooka zdjęcie z mamą i tortem: "Mamusiu, wszystko dla Ciebie" - czterysta polubień, koleżanki pisały, że takiego syna ze świecą szukać.
Zdjęcie było z jej osiemdziesiątki, sprzed sześciu lat. Mama przesiedziała u mnie w płaszczu do siódmej, bo miał po nią przyjechać.
Mama siedziała na taborecie w moim przedpokoju, w beżowym wiosennym płaszczu zapiętym pod samą szyję, z torebką na kolanach. Siedziała tak od za kwadrans czwarta. Była szósta dwadzieścia.
- Jolu, nie zdejmę, bo zaraz będzie - powiedziała, kiedy trzeci raz poprosiłam, żeby chociaż rozpięła guziki. - Darek mówił, że po czwartej. Na Krakowskiej są korki, sama wiesz.
Wiedziałam. Wiedziałam też coś, czego ona nie wiedziała. Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Telefon w kieszeni fartucha parzył mnie od trzech godzin.
O trzeciej, kiedy zmywałam po obiedzie, napisała Grażynka, z którą przepracowałam dwadzieścia lat w aptece na Barwinku: "Jola, ale macie brata! Popłakałam się". Pod spodem link. Otworzyłam i zobaczyłam mamę.
Mamę w granatowej sukience, z wiankiem z polnych kwiatów na siwych włosach, pochyloną nad tortem ze świeczkami w kształcie ósemki i zera. Obok Darek, obejmujący ją ramieniem. I podpis: "Mamusiu, wszystko dla Ciebie. Dziękuję, że jesteś".
Czterysta dwanaście polubień. Ponad sto komentarzy. "Takiego syna ze świecą szukać." "Piękna rodzina, aż się serce cieszy." "Pani Teresa wygląda kwitnąco!"
Tylko że ten wianek wiłam ja, przez pół nocy, sześć lat temu. Na jej osiemdziesiąte urodziny w ogrodzie Darka w Masłowie. Rano zwiędł, zanim zdążyliśmy pokroić tort.
Mama nie ma Facebooka. Ma telefon z dużymi klawiszami, na którym umie odebrać i zadzwonić pod dwa numery: mój i Darka. Zdjęcia nie widziała.
- Zadzwoń do niego jeszcze raz - poprosiła.
Dzwoniłam. Od czwartej siedem razy. Za pierwszym odpisał SMS-em: "Będę za godzinkę, zatrzymało mnie". Potem już nic. Sygnał, sygnał, poczta głosowa.
Darek jest ode mnie młodszy o sześć lat i zawsze był "naszym Dareczkiem". Ma warsztat samochodowy przy Domaszowickiej, postawił dom pod miastem, ma Iwonę i dwoje nastolatków.
Mama mówi o nim tak, jak się mówi o kimś, komu się udało. O mnie mówi: "Jola to mi pomaga". Ja robię zakupy, rozkładam leki do pudełek na cały tydzień, wożę ją do okulisty. To nie jest żal. Tak po prostu jest, odkąd tata umarł.
W niedzielę Darek zadzwonił do mamy:
- Mamuśka, we wtorek cię zabieram do nas. Iwona upiecze sernik, dzieciaki będą.
Mama promieniała przez dwa dni. We wtorek rano kazała mi nakręcić sobie włosy na wałki. Przyjechała do mnie na obiad, bo z mojego bloku Darek miał bliżej.
O siódmej wstała z taboretu i poprawiła płaszcz.
- Odwieź mnie, Jolu. Pewnie mu coś wypadło.
Nie powiedziałam nic o zdjęciu. Jechałyśmy przez Kielce w milczeniu, za oknem kwitły bzy, mama patrzyła na nie tak, jakby liczyła krzaki. Pod jej blokiem na Słonecznym Stoku odprowadziłam ją na trzecie piętro. W drzwiach odwróciła się.
- Nie gniewaj się na niego.
Gniewałam się. Przez całe piętnaście minut drogi do Masłowa układałam sobie zdania. Że czterysta osób. Że wianek. Że płaszcz.
Samochód Darka stał na podjeździe. W domu paliło się światło tylko w kuchni. Dzwoniłam długo, aż w końcu otworzył - w dresie, nieogolony, z zaczerwienionymi oczami. Za nim, w korytarzu, zobaczyłam puste wieszaki. Żadnych kurtek Iwony, żadnych wielkich butów syna rzuconych byle jak. Na kuchennym stole jeden kubek i karton po pizzy.
- Mama siedziała w płaszczu do siódmej - powiedziałam. Wszystkie ułożone zdania gdzieś mi uciekły.
- Wiem.
- Wiesz? A czterysta osób wie, że wszystko dla niej robisz.
Oparł się o framugę. Długo milczał.
- Iwona się wyprowadziła. W lutym. Z dzieciakami, do swojej matki do Chęcin.
Stałam w progu i nie wiedziałam, co zrobić z rękami.
- I nic nie powiedziałeś? Przez trzy miesiące?
- A jak? - Potarł twarz. - Mama się tak cieszyła tym domem. Ciągle pytała o Iwonę, o dzieci, o ogród. Miałem ją przywieźć tutaj? Do czego? Do pustej kuchni? Ona by od progu zobaczyła. Zawsze widzi.
- Darek, ty ją zaprosiłeś. Na sernik.
- Bo w niedzielę jeszcze myślałem, że Iwona się zgodzi przyjechać z dzieciakami. Chociaż na godzinę. Dla mamy. - Zaśmiał się krótko, bez wesołości. - Nie zgodziła się. O czwartej wsiadłem w auto. Dojechałem pod twój blok. Stałem pół godziny na parkingu i nie umiałem wysiąść.
- A zdjęcie?
- Rano wszyscy wrzucali. Chciałem... nie wiem, co chciałem. - Spojrzał w bok. - To jest ostatnie, na którym jesteśmy wszyscy. Iwona je robiła.
Wróciłam do domu po dziesiątej. Nie spałam. O dziewiątej rano zadzwonił telefon.
- Jedziesz ze mną do mamy? - zapytał Darek. - Sam nie dam rady.
Mama otworzyła nam w szlafroku, z czajnikiem w ręce, jakby czekała. Darek stanął w przedpokoju, w tym samym miejscu, gdzie zawsze zostawiał buty.
- Mamo, muszę ci coś powiedzieć. Iwona...
- Wiem, synku - przerwała mu spokojnie. - Od marca. Iwona dzwoni do mnie w każdą niedzielę.
Darek zbladł. Ja usiadłam na taborecie, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
- Mamo, i nic nie mówiłaś? Ani mnie, ani jemu?
- A to moja rzecz mówić? - Postawiła czajnik na gazie. - Czekałam, aż sam przyjdzie.
- A wczoraj? - zapytałam cicho. - Trzy godziny w płaszczu?
Mama odwróciła się do nas. Po raz pierwszy od dawna zobaczyłam w niej tę kobietę, która kiedyś, w osiemdziesiątym pierwszym, sama przeciągnęła nas oboje przez kolejki i kartki.
- Bo myślałam, że może wczoraj przyjedzie i powie. Wolałam czekać w płaszczu, niż żeby pomyślał, że już nie wierzę.
Darek rozpłakał się jak chłopak. Pierwszy raz od pogrzebu taty widziałam go płaczącego. Mama podeszła i pogłaskała go po głowie, tak jak głaskała go, kiedy miał siedem lat i rozbił kolano.
Potem, przy herbacie, mama sięgnęła po okulary.
- A co to za zdjęcie, o którym mi pani Krysia z parteru rano opowiadała? Że cała klatka już widziała?
Darek poczerwieniał aż po uszy. Wyciągnął telefon i pokazał jej. Mama przyglądała się długo, z bliska.
- Ładne - stwierdziła. - Tylko wianek miałam krzywo. Nie kasuj. Ale następne zróbcie dzisiaj.
Zrobiłam je swoim telefonem. Mama w szlafroku, Darek z czerwonymi oczami, ja z włosami spiętymi byle jak, a na stole szarlotka ze sklepu na rogu, bo na sernik nikt nie miał siły. Bez świeczek, bez wianka.
Tego zdjęcia nie ma na Facebooku. Wydrukowałam je w punkcie przy rynku i wisi u mamy na lodówce, przyczepione magnesem z Kołobrzegu. Darek przyjeżdża teraz w każdą środę. Czasem się spóźnia, czasem przywozi wnuki, kiedy Iwona się zgodzi.
Ale mama już nie czeka w płaszczu. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];