W latach osiemdziesiątych odrabiałam lekcje z Tomkiem spod siódemki, bo matka sprzątała po nocach w szpitalu, a ojca nie było.
W październiku przed operacją zaćmy w Kielcach lekarz przeczytał moją kartę dwa razy i zdjął maseczkę. "Pani Danuta od ułamków. Proszę się nie bać, ułamki opanowałem".
Gdyby ktoś mi powiedział czterdzieści lat temu, że chudy chłopak, który płakał nad zadaniem z ułamkami, będzie mi kiedyś operował oko, popukałabym się w czoło. A jednak tamtego październikowego ranka to właśnie on stał nad moim łóżkiem.
Ale po kolei. Na tę operację zbierałam się dwa lata. Najpierw kolejka, potem sama przekładałam termin. Raz grypa, raz imieniny wnuczki we Wrocławiu, a raz po prostu strach, do którego wstydziłam się przyznać. Sześćdziesiąt lat na karku, czterdzieści w księgowości, tyle faktur, bilansów i rozliczeń przeszło przez moje ręce, a bałam się jak dziecko, że ktoś mi będzie grzebał w oku.
W końcu Magda zadzwoniła i powiedziała krótko:
- Mamo, jak jeszcze raz przełożysz, to biorę urlop, przyjeżdżam i wiozę cię za rękę.
Nie przełożyłam. Krysia z drugiego piętra zawiozła mnie do szpitala o siódmej rano, a ja całą drogę ściskałam torebkę na kolanach.
Za parawanem było chłodno. Pielęgniarka zakropliła mi prawe oko, kazała leżeć i czekać. Świat rozpłynął się w mleczną mgłę. Liczyłam kafelki na suficie, jak zawsze, kiedy się denerwuję. Gubiłam się przy dwudziestym.
Wszedł lekarz w zielonym fartuchu i masce. Wziął moją kartę, przeczytał. Zatrzymał się. Przeczytał jeszcze raz, od góry. Serce mi podskoczyło - pomyślałam, że coś jest nie tak, że odeślą mnie do domu.
A on zsunął maseczkę pod brodę.
- Pani Danuta od ułamków - powiedział. - Proszę się nie bać. Ułamki opanowałem.
Twarzy nie widziałam, tylko jasną plamę. Ale coś mnie ścisnęło w gardle.
- Tomek? Spod siódemki?
- We własnej osobie. Barwinek, trzecie piętro, pani mieszkała pod dziewiątką. Dwa razy sprawdzałem adres, bo nie wierzyłem.
I nagle znów miałam siedemnaście lat.
Pani Jadwiga pukała do nas wieczorami, zawsze tuż przed dziewiątą. Płaszcz narzucony byle jak, siatka w ręce, oczy zmęczone już na początku zmiany.
- Danusiu, przypilnujesz go? Ja do rana na chirurgii. On ma jeszcze matematykę.
Tomek wchodził z tornistrem większym od siebie i siadał przy naszym kuchennym stole. Mama stawiała mu herbatę z cytryną i talerz pierogów, nawet jak mówił, że jadł. "Dziecko, jedz, chudy jesteś jak patyk". Ojciec Tomka pojechał na kontrakt i już nie wrócił - nikt o to nie pytał, na klatce wszyscy wiedzieli.
Najgorsze były ułamki. Tomek patrzył na trzy czwarte jak na wyrok. Raz rozpłakał się nad zeszytem, cicho, żeby nikt nie widział. Wtedy pokroiłam jabłko. Na pół, na ćwiartki, na ósemki.
- Nie bój się, to tylko jabłko - powiedziałam. - Jak opanujesz ułamki, to już nic cię nie zaskoczy.
Siedzieliśmy tak przez dwa lata. Ja nad powtórkami do matury, on nad swoimi zadaniami. Pani Jadwiga w zamian cerowała mamie pościel i przynosiła słoiki z kompotem. Tak się wtedy żyło - jedni drugim.
Potem ja nie dostałam się na studia nauczycielskie, poszłam do studium i do pracy. Pietrzykowie zamienili mieszkanie na większe po drugiej stronie miasta. Na początku jeszcze kartka na święta, potem już nic. Życie.
- Teraz poczuje pani lekki ucisk - usłyszałam jego głos nad sobą. - Proszę patrzeć w światło. I liczyć ze mną. Ile to trzy czwarte z ośmiu?
- Sześć - odpowiedziałam i, sama nie wiem kiedy, przestałam się trząść.
- Bardzo dobrze. Piątka. Już prawie koniec.
Po zabiegu posadzili mnie na korytarzu z opatrunkiem na oku. Czekałam na Krysię. Tomek wyszedł między pacjentami, przyniósł dwie kawy z automatu i przysiadł obok.
- Mama żyje? - zapytałam.
- Osiemdziesiąt jeden lat. Kolana nie te, ale charakter ten sam. Mieszka niedaleko mnie, na Ślichowicach.
Pomilczeliśmy chwilę.
- Wie pani, czemu poszedłem na medycynę? - odezwał się w końcu. - Mama czasem brała mnie na nocki, jak nie było z kim zostawić. Siedziałem w dyżurce i patrzyłem na lekarzy. Wydawali mi się najmądrzejszymi ludźmi na świecie. Ale przez ułamki myślałem, że jestem za głupi na cokolwiek. A pani mi powiedziała, że jestem bystry. Pierwsza. Mama nie miała kiedy, ona ledwo stała na nogach.
Patrzyłam w kubek, bo oko pod opatrunkiem i tak było do niczego, a drugie zaczęło mi łzawić. Całe życie trochę żałowałam, że nie zostałam nauczycielką. Że te egzaminy wstępne, że praca, że się nie dało. A tu siedział obok mnie mój jedyny uczeń. W białym fartuchu.
Następnego dnia, na kontroli, pielęgniarka zdjęła opatrunek i kazała mrugnąć. Kafelki na suficie miały ostre krawędzie. Widziałam fugi. Widziałam nazwiska na drzwiach gabinetów. Rozpłakałam się jak głupia, a pielęgniarka podała mi chusteczkę, jakby to była codzienność. Pewnie była.
Tomek zbadał oko i pokiwał głową z zadowoleniem. Potem wyjął z kieszeni karteczkę.
- To od mamy. Kazała przekazać, że w niedzielę piecze szarlotkę i jak pani nie przyjdzie, to ona sama przyjedzie na Barwinek. Z laską, ale przyjedzie.
Na karteczce był numer telefonu i adres. Przeczytałam go bez okularów. Pierwszy raz od dwóch lat.
W niedzielę pojechałam autobusem, czytając po drodze numery przystanków, nazwy sklepów, wszystko, co się dało, jakbym uczyła się czytać od nowa. Pani Jadwiga otworzyła drzwi, malutka, siwa, oparta o laskę. Popatrzyła na mnie długo.
- Danusiu - powiedziała. - Wejdź, dziecko. Herbata już stoi.
Na stole stała szklanka herbaty z cytryną. Tym razem to ja usiadłam przy cudzym stole, a ktoś stawiał przede mną talerz i mówił: "jedz".
var adsinserter = adsinserter || {};
adsinserter.tags = ['fulladsnew'];