Synowa nie zostawia u mnie Kuby, bo "u babci cukier i telewizja do nocy". W marcu rodziła Zosię przez cesarkę i Kuba był u mnie dwanaście dni: pierogi, warcaby, spanie przy uchylonym lufciku.
W kwietniu w szkole kazali narysować "Mój dom" - synowa przysłała mi zdjęcie rysunku, bez słowa. Był na nim mój balkon z pelargoniami.
Podlewałam pelargonie starą butelką po soku, kiedy telefon zabrzęczał na parapecie. Ania. Moja synowa nie pisała do mnie od Wielkanocy, a i wtedy tylko: "Dziękujemy za sernik".
Otworzyłam. Zdjęcie. Kartka z bloku technicznego, kredki, krzywy szary prostokąt z mnóstwem okienek. Na trzecim piętrze, po lewej, balkon. Na balkonie czerwone kropki, gęsto, jedna przy drugiej. A na górze literami, które dopiero co nauczyły się stać prosto: MÓJ DOM.
Pod zdjęciem nic. Ani słowa, ani kropki.
Stałam z tą butelką w ręce i woda kapała mi na kapcie. Bo to był mój balkon. Moje pelargonie, które co roku zimują w piwnicy, a które w tym roku wynosiliśmy na górę razem z Kubą, w ostatnim tygodniu marca, kiedy nagle zrobiło się ciepło.
Pierwsza myśl była brzydka i nie będę udawać, że jej nie było: "No i proszę". Druga przyszła zaraz po niej. Ania nie wysyła mi prezentów. To mógł być wyrzut. "Zobacz, co narobiłaś".
Zadzwoniłam do Michała. Odebrał po piątym sygnale, w tle szumiała autostrada.
- Ania mi przysłała rysunek Kuby.
- Wiem - powiedział i zamilkł.
- I co ja mam z tym zrobić, synu?
- Mamo... Ona nad tym płakała.
- Ze złości?
- Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Wjeżdżam na parking, muszę kończyć.
Michał jeździ tirem po Niemczech i Belgii. Wraca co dwa tygodnie, czasem rzadziej. Od lat jest między nami dwiema jak listonosz, który nie czyta listów.
Usiadłam na taborecie w kuchni, z telefonem na kolanach jak z czymś, co może wybuchnąć. I przypomniałam sobie tamtą niedzielę sprzed dwóch lat.
Kuba miał wtedy pięć lat i był u mnie na weekend. Obejrzeliśmy "Króla Lwa", potem drugi raz, bo prosił, i zrobiła się jedenasta. Sąsiadka z dołu dała mu garść lizaków. Kiedy Ania przyjechała po niego w niedzielę, skakał po meblościance jak małpka.
- U mamy to cukier i telewizja do nocy - powiedziała, zapinając mu kurtkę. - Ja go potem tydzień prostuję.
A ja, zamiast ugryźć się w język, odpowiedziałam tym swoim tonem, który znam aż za dobrze:
- U mnie to dziecko przynajmniej się wyśpi i zje coś porządnego.
Od tamtej pory Kuba u mnie nie nocował. Święta, urodziny, imieniny - zawsze u nich, na dwie godziny, przy wszystkich.
Aż do marca. Zosia pchała się na świat trzy tygodnie przed terminem, lekarze zdecydowali o cesarce, a Michał stał wtedy w korku pod Antwerpią. Telefon o piątej rano: "Mamo, możesz wziąć Kubę? Ania jedzie na blok".
Wzięłam. Dwanaście dni. Codziennie godzina tramwajem w jedną stronę, z Retkini na drugi koniec Łodzi, do jego szkoły. Pierogi lepiliśmy razem - on robił falbanki widelcem, każdą inną. Wieczorami graliśmy w warcaby na planszy, którą jeszcze mój Zdzisław zrobił z deski od szafy. A spał w dużym pokoju, przy uchylonym lufciku, bo Zdzisław zawsze mówił, że tak się najlepiej śpi.
Telewizora nie włączyłam ani razu. Z przekory. Żeby nikt nie mógł nic powiedzieć.
Dwunastego dnia Michał i Ania przyjechali po niego. Kuba stanął w przedpokoju, z plecakiem na jednym ramieniu, i nagle się rozpłakał.
- Ja chcę jeszcze spać przy lufciku.
Widziałam twarz Ani. Zrobiła się biała jak ściana. Podziękowała mi, grzecznie, na "pani Jolu", jak zawsze. I wyszli.
Nie odpisałam na zdjęcie ani tego dnia, ani następnego. Trzeciego dnia rano wzięłam trzy doniczki z sadzonkami, które ukorzeniałam na parapecie od lutego, owinęłam je gazetą i pojechałam.
Ania otworzyła w rozciągniętym dresie, z Zosią na ręku. Mieszkanie pachniało mlekiem i praniem, w przedpokoju stały nierozpakowane kartony z rzeczami dla małej. Spojrzała na doniczki, potem na mnie.
- Przyszłam w sprawie rysunku - powiedziałam.
Usiadłyśmy w ich malutkiej kuchni. Ania położyła Zosię do bujaczka, długo poprawiała jej kocyk. Wreszcie się odezwała, nie patrząc na mnie.
- Wychowawczyni do mnie dzwoniła. Spytała Kubę, kto mieszka w tym domu. A on, że babcia. I że on też, jak mama jest w szpitalu.
Milczałam. Ania obracała w palcach smoczek.
- Wie pani, ile ja narysowałam takich domów? W podstawówce co roku. Zawsze dom babci w Złoczewie. Mama była we Włoszech, opiekowała się jakimś starszym panem w Bari. Jedenaście lat. Przyjeżdżała na święta z walizką czekolad, a ja nie wiedziałam, czy mam się do niej przytulić, czy podziękować jak cioci. Babcia była zmęczona, to telewizor grał do nocy, żebym nie płakała.
Cukier i telewizja do nocy. Siedziałam w tej kuchni i dopiero wtedy zrozumiałam, że to nigdy nie były słowa o mnie.
- Jak go pani wzięła w marcu, to ja w szpitalu nie spałam - mówiła dalej, cicho, żeby nie obudzić małej. - Nie przez szwy. Bałam się, że on wróci i będzie na mnie patrzył tak, jak ja patrzyłam na mamę. Jak na gościa. A potem płakał w tym przedpokoju...
Głos jej się złamał. Przetarła oczy rękawem dresu.
- To dlaczego mi to wysłałaś? - spytałam. - Bez słowa?
- Bo nie umiałam nic napisać. Chciałam, żeby pani wiedziała, że on panią kocha. I że ja to wiem.
Długo nic nie mówiłam. Potem powiedziałam to, co powinnam była powiedzieć dwa lata temu.
- Przepraszam cię za tamto "przynajmniej się wyśpi". To było podłe. - Zawahałam się. - I jeszcze jedno ci powiem. Przez te dwanaście dni nie włączyłam telewizora ani razu. Na złość tobie.
Ania spojrzała na mnie i nagle parsknęła śmiechem, takim przez łzy, aż Zosia poruszyła się w bujaczku.
- Ani razu?
- Ani razu. Nawet wiadomości nie oglądałam. Dwanaście dni jak w klasztorze.
Wtedy przesunęłam doniczki na środek stołu.
- Kuba ma dom. Tutaj. Ja nie chcę mu go zabierać. Ale mogłabym przychodzić we wtorki i czwartki, odbierać go ze szkoły, ulepić z nim pierogi tutaj, u was. A ty byś się w tym czasie przespała.
- Nasz balkon jest od północy - powiedziała po chwili. - Pelargonie tu zmarnieją.
- To dokupimy fuksje. One lubią cień.
W maju posadziliśmy wszystko razem. Kuba wybrał największą doniczkę dla pelargonii i uparł się, że ona przeżyje, choćby nie wiem co. Fuksje ustawiliśmy przy drzwiach. Ania siedziała na krzesełku w progu, z Zosią przy piersi, i mówiła, gdzie co ma stać.
Kilka dni później telefon znów zabrzęczał na parapecie. Zdjęcie od Ani: ich balkon, czerwona pelargonia, różowe fuksje, Kuba z konewką większą od siebie. I znowu ani słowa.
Tym razem odpisałam od razu. Serduszko i dwa słowa: "Piękny dom".
A wieczorem uchyliłam u siebie lufcik. Bo tak się najlepiej śpi. var adsinserter = adsinserter || {}; adsinserter.tags = ['fulladsnew'];